Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Τι ειναι η Ψυχη κατα τη γνωμη μου;

 

Καταρχην δηλωνω αθρησκος οσον αφορα της θρησκεις και οσον αφορα το Θεο αγνοια, ουτε ναι ουτε οχι. Ενα ελλατωμα μου ειναι οτι δεν εχω μελετησει καμια θρησκεια γιατι ισως κακως δε με προσελκυσε το θεμα αυτο τοσο πολυ, εχω δει αυτα που οι περισσοτεροι εχουν δει, τα εργα για το Χριστιανισμο και οτι εχει παρει το αφτι μου απο το λογο του Χριστου

Τη ψυχη την εχουμε στο μυαλο μας σαν κατι αυλο, μαγικο, θεικο κτλ. Μηπως ομως τη μεταφραζουμε ετσι οπως οι αρχαιοι βλεπαν τους κεραυνους και λεγανε ειναι του θεου ταδε..; Τι κι αν ο Θεος ή η ψυχη δεν ειναι αυλη απλα εχει μια διαφορετικη σημασια. Πχ. δειτε εδω πως εξηγω την πεπποιθηση που εχουν καποιοι για την μετενσαρκωση

Για μενα προσωπικα ο Θεος μπορει να ειναι υλη μπορει και οχι δε το γνωριζουμε αρα του δινουμε αναγκαστικα μια αφηρημενη εικονα που δεν εχει υλη ειναι κατι μαγικο.

Ερευνες εχουν δειξει οτι μπορει απλα το συμπαν να ειναι ενα κατασκευασμα μιας ανωτερης νοημοσυνης για καποιο λογο, μη αποδειξιμες βεβαια αλλα υπαρχουν διαφορες θεωριες. Επισης καποιοι επιστημονες νομιζουν οτι εχουν ανακαλυψει που βρισκεται στο σωμα μας η ψυχη, παλι μη αποδειξιμο

Παμε τωρα στη ψυχη για μας τους κοινους ανθρωπους. Τη ψυχη οι περισσοτεροι τη φανταζονται καπως ετσι:


Οταν πεθαινει καποιος η ψυχη του ανεβαινει στον ουρανο κοντα στο Θεο. Παραδεισοι, κολασεις και διαβολοι δεν υπαρχουν συμφωνα με τη θεολογια (αποφοιτος θεολογιας μου το εχει αναφερει) απλα να σημειωσω. Υπαρχουν πολλες ανθρωπινες προσμιξεις στα εγραφα τα αρχαια για καποιους λογους, ισως να ελεγχουν τους ανθρωπους να φοβουνται να κανουν το κακο ισως κατι αλλο δε το γνωριζω

Δλδ σκεφτειτε ο Θεος που αγαπαει ολους τους ανθρωπους και τους αμαρτωλους οταν πεθανει καποιος αμαρτωλος θα τον παει στη κολαση να καιγεται να υποφερει να ποναει αιωνιως, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ... δε κολαει ετσι;

Οταν λοιπον πεθανει ενα αγαπημενο μας προσωπο σκεφτομαστε τη ψυχη του με το παραπανω τροπο. Τι εμπερικλιει αυτο το συνεφακι που φανταζομαστε σαν ψυχη; ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ.



Αυτο ειναι για μενα η ψυχη λοιπον οι αναμνησεις μας για μενα. Αν κοιταξουμε στη κηδεια ψηλα το συνεφακι θα δουμε τον ιδιο τον εκλειπων, οτι αναμνηση εχουμε απο αυτον. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο οτι ισχυει. Τωρα αν ισχυει και κατι αλλο μαγικο αυλο η οτιδηποτε αυτο ειναι στη κριση του καθενος

Και οπως εχω πει πολλες φορες δεν υπαρχει μια θρησκεια, υπαρχουν πολλες ισως 4-5 δε ξερω. Αυτο ειναι μια ψιλο αποδειξη οτι ο καθε λαος εχει φτιαξει τη δικη του ιστορια απο τα αρχαια χρονια αρα δειχνει οτι κατι δε παει καλα. Αν υπηρχε μονο μια σε ολο το κοσμο τοτε θα ειμασταν ισως πιο κοντα στην θεοτητα και καπως πιο σιγουροι. Ομως συμβαινει το αντιθετο και εχει σημασια και αυτο

Μηπως τελικα πιστευουμε γιατι χρειαζομαστε στηριξη και πειθουμε τον εαυτο μας οτι υπαρχει Θεος, ψυχη κτλ; Αν υποταχθουμε (με τη καλη εννοια) σε ενα δημιουργο και προσευχηθουμε αυτοματως νιωθουμε καλυτερα γιατι αναγνωριζουμε οτι καποιος μας εφτιαξε (δε γινανε στη τυχη ολα σαφως, υπαρχει δομη κανονες φυσικη, μαθημματικα, χημεια κτλ) και του αποδιδουμε τη ταπεινοφροσυνη μας. Αυτο μας κανει να νιωθουμε καλυτερα γιατι ειναι πολυ εντιμο και οχι γιατι οντως προσευχομαστε στον αληθινο Θεο τον αυλο η τον υλικο

Κατα μια θεωρια του Στιβεν Χοκινγκ απ οτι εχει παρει το αφτι μου το λεω με επιφυλαξη ειχε πει οτι δε χρειαζεται Θεος για να δημιουργηθει το συμπαν, οποιος θελει ανατρεχει στις μελετες του να δει το γιατι και το πως. Απλα το αναφερω γιατι μου εκανε εντυπωση

 

Η ψυχη μας ηρεμει και  πιθανως η ψυχολογια μας να επηρεαζεται σε βαθμο που να μπορουμε να ξεπερασουμε και καποιο δυσκολο προβλημα που μπορουμε να εχουμε αποδιδοντας το στο Θεο ενω στην ουσια ειναι το συναισθημα της ταπεινοφροσυνης που μας το δημιουργει

Για τον ιδιο λογο νιωθουμε το ιδιο και στην εκκλησια μια ηρεμια, μια αγαπη αφου βρισκομαστε πιο κοντα στο "σκεπτικο μας" που προανεφερα οχι στον Θεο. Μιας και επισης ο λογος του Θεου προβαλει την αγαπη αυτο ενισχυει τη ψυχολογια μας ακομα περισσοτερο.

Αν με ρωταγατε πιο ειναι το πιο υψιστο συναισθημα θα ελεγα ο λογος του Θεου η αγαπη προς τον εχθρο μας. Μου φανταζει πολυ δυνατο συναισθημα απο οποιοδηποτε αλλο, ομως δε μπορω να το αποδειξω για να το κατακτησω γιατι και ο θυμος απο την αλλη ειναι ενα συναισθημα υπαρκτο και βοηθαει να πιεζουμε τους αλλους και τους εαυτους μας να γινομαστε καλυτεροι ανθρωποι με ανταλαγη εντονων εστω διαλογων. Οποτε εκει υπαρχει συγκρουση. Η θα δεχτουμε το θυμο ως σωστο συναισθημα (αρα ειναι ουτοπικο το να αγαπας τον εχθρο σου) η οχι αρα δεν ειναι ουτοπικο.

 

Ακομα ομως και να ισχυει αγαπα τον εχθρο σου και μη νιωθεις θυμο γιατι πρεπει ενας Θεος να μας το μαθει; Μονοι μας δε μπορουμε να ζησουμε με αυτο το σκεπτικο;

Ζητω συγνωμη για το πολυ κειμενο, γνωριζεται οτι γραφω συντομα και περιεκτικα αλλα το θεμα αυτο ειναι πολυπλοκο και επρεπε να εξεταστει απο πολλες πλευρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου