Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Υπαρχει ελευθερη βουληση; / Ντετερμινισμος / Η γνωμη μου και απο οσα εχω διαβασει


Ισως καποιοι το περασουν ξωφαλτσα ομως θα ερθει καποια στιγμη στη ζωη που η θα μισησετε η θα πονεσετε παρα πολυ και αυτο ειναι κατι που μπορει να μας γλυτωσει απο παρα πολυ ασχημα συναισθηματα και ασχημες επιπτωσεις.

Στην ουσια ολα υποκεινται σε μαθηματικα φυσικη και χημεια, δλδ στην υλη του ανθρωπου. Ενα ζωο που μαλωνει για το φαγητο του, θα τσακωθει με το αλλο ζωο γιατι υποκειται στο ενστικτο του και το θυμο απο αμυνα και επιβιωση.

Ο ανθρωπος ομως αν εμπλακει σε καβγα μπορει κατοπιν να εκλογικευσει τα πραγματα και να σκεφτει διαφορετικα, διοτι εχει λογικη και ικανοτητα σκεψης (αυτο του δινει ευθυνη που δεν εχει ενα ζωο λογω της ανθρωπινης ανεπτυγμενης νοημοσυνης, η οποια βεβαια γνωριζει την εννοια του ντετερμινισμου γιατι δε σκεφτοννται ολοι ετσι)

 

Αν υπηρχε ενας αλγοριθμος ο οποιος να λαμβανε σαν μεταβλητες ολες που υπαρχουν σε ολες τις επιστημες σε ολο το πλανητη μας, θα μπορουσαμε να προβλεψουμε το μελλον και καθε φορα που θα αλλαζαμε κατι θα αλλαζε και το μελλον αφου θα αλλαζαν οι μεταβλητες. Πραγμα που σημαινει οτι ολα ειναι προδιαγεγραμμενα η εστω θα συμβουν με ενα συγκεκριμενο τροπο και δεν υπαρχει αλλος 

 

Στην ουσια ειναι σα να εχουμε 2 εγκεφαλους. Ο ενας ειναι ο εγκεφαλος με τον οποιο κανουμε τις  ενεργειες μας ολες και ο δευτερος ειναι απλα ενας μικρο-εγκεφαλος (συνειδηση) ο οποιος αναγνωριζει οτι υπαρχει ο πρωτος (δλδ εμεις). Ετσι συνειδητοποιούμε οτι υπαρχουμε, κατι που τα ζωα πχ δε μπορουν να κανουν διοτι δεν εχουν συνειδηση.

Το να αναγνωριζουμε λοιπον οτι υπαρχουμε (συνειδηση) και οτι εχουμε ελλειψεις ελλατωματα κτλ (ντετερμινισμος) μας δινει την ευθυνη (ελ βουληση εν μερη) να τα βελτιωσουμε. Αρα εχουμε κει μεις μεριδιο ευθυνης, αρα μιλαμε κατα τη γνωμη μου για εν μερη ελ. βουληση



Αν εδινα ενα ποσοστο αυτη τη στιγμη χοντρικα θα ελεγα οτι 70% δεν εχουμε ευθυνη για τις πραξεις μας και ενα 30% εχουμε, αρα πρεπει να δειχνουμε κατανοηση προς τους αλλους αλλα το θεμα ειναι ποσο; Κατι που ειναι δυσκολο να απαντηθει



Αν το παμε λιγο παρακατω στην ουσια θα μπορουσαμε να υποστηριξουμε οτι 100% ΔΕΝ εχουμε ευθυνη για τα λαθη μας και τις κακες συμπεριφορες μας. Αρα αυτοματως ακυρωνουμε το αισθημα του θυμου μας εκεινη τη στιγμη της συγκρουσης. Πως θα θυμωσουμε με καποιον που δε φταιει; Ειναι παραλογο

 

Δε πρεπει να θυμωνουμε με κανεναν αρχικα αλλα να του μιλαμε παντα ευγενικα και να προσπαθησουμε να τον πεισουμε ετσι. Αν ομως το μυαλο του δε φτανει τα ευγενικα μας επιχειρηματα τοτε ισως θα χρησιμοποιυσαμε το θυμο σαν αντιδραση και πιεση προς αυτον για να καταλαβει οτι κανει λαθος (αν και θυμος με 100% ντετερμινισμο ειναι αντιφατικο) και να τον αποτρεψει να το επαναλαβει ξανα. Σαφως το να τον αποτρεψουμε να το επαναλαβει ειναι πρακτικο και ουσιαστικο αλλα θυμος σημαινει και εγωισμος. Πως λοιπον να δειξουμε εγωισμο σε καποιον που δε φταιει καθολου;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου