Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Η τέχνη της αγένειας. Η Ελλαδα ειναι αγενης χωρα;

Η ευγένεια δεν είναι στη μόδα. Το βλέπεις στον δρόμο, το καταλαβαίνεις στις καθημερινές συζητήσεις. Η ευγένεια θεωρείται αναχρονιστική. Μια πασέ ιστορία, μια περιττή συμπεριφορά κάπως συκοφαντημένη από τη ζωή.

Μια πολυτέλεια που ίσως και να μας απασχολούσε την εποχή που είχαμε χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες. Ακόμη χειρότερα: Η ευγένεια θεωρείται αδυναμία, μια παραδοχή συνθηκολόγησης με τη ζωή.

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ιδιαίτερα την κατάσταση: Είμαστε μια χώρα με βαθιά κουλτούρα αγένειας.

Η αγένεια του να αγνοείς κάποιον: Όποιος έχει περπατήσει στο κέντρο της Αθήνας τους τελευταίους μήνες έχει αντικρίσει τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών που βρίσκονται στην Καραγεώργη Σερβίας, διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Μια πρόχειρη καταγραφή της ιστορίας: Το Πρωτοδικείο έχει δικαιώσει τις καθαρίστριες στη νομική προσφυγή τους. Το υπουργείο Οικονομικών ζήτησε από τον Άρειο Πάγο να εκδοθεί προσωρινή διαταγή που θα πάγωνε την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης. Η αίτηση απορρίφθηκε. Η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί: Πρέπει να επαναπροσληφθούν. Το κράτος αγνοεί τη Δικαιοσύνη και με διαρκή νομικά τρικ προσπαθεί να πάρει παράταση. Αυτό δεν είναι απλώς επιθετική αγένεια. Αγνοώντας συνειδητά τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου, το ίδιο το κράτος δίνει το μήνυμα μιας γενικής ασέβειας, γενικής αγένειας, γενικής αναρχίας: Καμία εμπιστοσύνη πουθενά. Μόνο το δίκιο του καθενός.

Η μπρουτάλ αγένεια: Ο Αργύρης Ντινόπουλος, ο νέος υπουργός Εσωτερικών, έχει χτίσει προσεκτικά το όνομά του. Προσεκτικά για κάποιον με περίεργο αξιακό σύστημα. Μετά τη δημοσιογραφική του καριέρα ακολούθησε μια τηλεοπτική πορεία κραυγών και προσβολών. Έγινε μέλος του κλαμπ των πολιτικών που συχνάζουν μαινόμενοι στα κανάλια γιατί όλοι ξέρουν πως ένας καλός τσαμπουκάς είναι πιο αποδοτικός τηλεοπτικά από μια λογική κουβέντα. Και, κάπως έτσι έγινε υπουργός. Η μπρουτάλ αγένεια μπορεί να σε πάει παντού, αρκεί να είσαι πρωταθλητής σε αυτό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου